#6 Vivian - Christina Hesselholdt

Tytuł: Vivian (Vivian)

Autor: Christina Hesselholdt

Wydawnictwo: Wydawnictwo W.A.B.

Za każdym razem, gdy chciała pstryknąć zdjęcie, zwalniałem albo całkowicie się zatrzymywałem. Doceniała to. Działała błyskawicznie i była przy tym bardzo pewna tego, co chce zrobić. To zrozumiałe, że gdy spędzamy czas z kimś nowo przybyłym, a tym bardziej z kimś tak ochoczo pstrykającym, zaczynamy postrzegać otoczenie w nowy sposób. […] Nazwałem ją The Kodak Girl. […]

-Nie, Osoba z rolleiflexem - sprostowała Viv.
- Chętnie obejrzałbym zdjęcia, które przed chwilą zrobiłaś.
Odparła, że nie zawsze je wywołuje, bo to zbyt kosztowne.
- A poza tym przecież już je widziałam - dodała pukając w lustrzankę - Tu, wewnątrz.

Vivian Maier to jedna z tych postaci, o której wiemy niewiele. Tyle, co nic. I, gdyby nie przypadek, nigdy nie ujrzelibyśmy jej dorobku artystycznego.

Vivian, to fotografka, która pozostawiła po sobie spuściznę tak ogromną, że, gdy podjęłabym próbę wskazania mojego ulubionego zdjęcia jej autorstwa, lub nawet grupy kilkunastu-kilkudziesięciu fotografii, to nie umiałabym. A gdybym miała powiedzieć o niej coś więcej, to nie wiedziałabym, co powiedzieć, bo była to osoba nieznana szerszej publiczności - dbała o to, żeby nie dać się poznać. Mimo że spędzała bardzo dużo czasu z rodzinami, u których pracowała jako opiekunka dla dzieci, to tak naprawdę jej pracodawcy nie potrafili jej scharakteryzować. Ba, nawet sama rodzina, miała z tym problem.

Jaka była Vivian Maier? - Zobaczcie jej zdjęcia.

Czy Marcelowi wydaje się, że poszukuję sielankowych scenerii, pastorałek przekształconych w fotografie, idylli?

#4 Psikus - Domenico Starnone

Tytuł: Psikus (Scherzetto)

Autor: Domenico Starnone

Wydawnictwo: Wydawnictwo W.A.B.

Ocena:

Pewnego wieczoru Betta zadzwoniła do mnie bardziej podenerwowana niż zwykle i spytała, czy podjąłbym się opieki nad dzieckiem, gdy ona z mężem pojedzie na konferencję matematyczną do Cagliari. Od jakichś dwudziestu lat żyłem w Mediolanie i nie miałem najmniejszej ochoty na wyjazd do Neapolu […]. Przekroczyłem już siedemdziesiątkę i wieloletnie wdowieństwo odzwyczaiło mnie od życia z ludźmi, czułem się swobodnie tylko w swoim łóżku i w swojej łazience.

Oprócz tego, Daniele Mallarico, pracuje nad projektami ilustracji do zagranicznej powieści i łagodnie mówiąc, nie przepada za dziećmi, a tym bardziej nie wie, jak powinno się nimi zajmować. A mimo to, zgadza się przyjechać do Neapolu, aby przez kilka dni zaopiekować się wnukiem Mario.

Poznajemy człowieka, który najlepsze lata ma już za sobą. Dawniej był uznanym ilustratorem, jednak z czasem, gdy starzeje się i podupada na zdrowiu, zaczyna być swoim życiem zmęczony, praca nie przynosi mu satysfakcji, a jedynie frustrację, bo jego ręce nie są już tak sprawne jak kiedyś. Większość czasu spędza samotnie, unikając kontaktów z córką i jej rodziną, a zawodowe projekty przysparzają mu więcej trudności niż mógłby przypuszczać. Można wręcz o nim powiedzieć, że jest starym tetrykiem, dla którego własna przestrzeń i potrzeby są najważniejsze, jeśli nie jedyne.

I tak oto nadchodzi dzień, w którym Daniele staje w progu swojego dawnego mieszkania i podejmuje się obowiązku zajmowania się Mariem pod nieobecność jego rodziców. Od pierwszych wspólnie spędzonych chwil wiadomo, że nie będą to łatwe dni dla głównego bohatera - czuje się nieswojo, gdy wnuk żywiołowo się z nim wita, gdy usiłuje pokazać dziadkowi ile potrafi i jak jest samodzielny, a czarę goryczy przepełnia jedno zdanie:

Są trochę ciemne.

#1 Mediatorka - Ewa Zdunek

Tytuł: Mediatorka

Autor: Ewa Zdunek

Wydawnictwo: Wydawnictwo W.A.B.

Marta Kołodziej zawodowo zajmuje się mediatorstwem. W pracy jest silną kobietą, która potrafi zapanować nad innymi ludźmi, a przede wszystkim posiada umiejętność rozwiązywania cudzych problemów.

I to jest jedna z kluczowych kwestii - łatwiej jej poradzić sobie z dysfunkcjami u innych niż u siebie samej. Nieudane małżeństwo, batalia z byłym mężem o prawa do opieki nad córkami i fatalne relacje z matką. To wszystko sprawia, że bohaterka zaczyna się coraz bardziej gubić we własnym życiu i nie zauważa bardzo istotnych wydarzeń i działań, chociażby związanych z jej dziećmi.