#61 Ogród Zuzanny. Warto walczyć o tę miłość - Justyna Bednarek, Jagna Kaczanowska • PRZEDPREMIEROWO •

•  Premiera 24 kwietnia 2019 roku • 

Powtarzałam wam to wiele razy, kochanie: między ludźmi wszystko jest możliwe. I nawet jeśli on czy ona zboczyli z utartego szlaku, nie musi to oznaczać końca.

Ogród Zuzanny. Warto walczyć o tę miłość to kolejna odsłona powieści obyczajowej o kobiecej wielopokoleniowej rodzinie i jej sąsiadach oraz przyjaciołach. Tym razem jednak główną bohaterką jest Kazia Leszczyńska przechodząca kryzys małżeński. Leszczyńscy od zawsze uchodzili za wzór kochającego się małżeństwa, którego nie była w stanie osłabić nawet nieskrywana niechęć matki Ludwika do synowej, twierdzącej, że Kazimiera nie jest najlepszą kandydatką na żonę swojego jedynaka.

Mimo silnych uczuć i więzi pomiędzy małżonkami, z czasem w ich związku zaczyna pojawiać się znudzenie, a samej Kazi zaczyna brakować czegoś, czego nie potrafi nazwać. Z tygodnia na tydzień kryzys zaczyna się pogłębiać, a Leszczyńscy oddalają się od siebie. Do tego wszystkiego w sąsiedztwie zamieszkuje dawna sympatia z lat młodzieńczych Ludwika, co powoduje, że Kazia przesądza o romansie swojego męża. Kontakty z córkami też zaczynają układać się nieciekawie, dlatego kobieta koncentruje się na pisaniu powieści, która odciąga ją od codziennych kłopotów.

#60 Kociarz - Kristen Roupenian • PRZEDPREMIEROWO •

 •  Premiera 24 kwietnia 2019 roku  • 

Zauważyła, że Robert obserwuje ją bacznie, chcąc pewnie wyczuć, jakie wrażenie zrobił na niej jego dom. I - jakby strach nie był całkiem gotowy wypuścić ją ze swoich szponów - przemknęła jej przez głowę szalona myśl, że może to nie jest zwyczajny pokój, lecz pułapka, która miała wprowadzić ją w błąd, przekonać, że Robert jest normalnym człowiekiem, takim jak ona, podczas gdy w rzeczywistości pozostałe pomieszczenia były puste albo wypełnione trupami, porwanymi ludźmi, kajdanami czy inną makabrą.

Margot to dwudziestoletnia studentka, która dorabia sobie pracując w kinie. Pewnego dnia poznaje w nim Roberta, mężczyznę po trzydziestce. Nieudany żart ze strony dziewczyny, staje się początkiem dziwnej relacji - oboje opierają ją tylko i wyłącznie na komunikacji poprzez smsy. Po upływie kilku tygodni, Robert zaprasza ją na randkę, która okazuje się jednym wielkim nieporozumieniem, a mimo to, żadne z nich jej nie przerywa, a ich relacja toczy się dalej.

#59 Skradzione dziecko - Sanjida Kay • PRZEDPREMIEROWO •

 •  Premiera 24 kwietnia 2019 roku  • 

Siedzę więc na ławce i obserwuję cię zza płachy gazety. Sycę tobą wzrok niczym spragniony wędrowiec, który po długiej wędrówce dotarł do oazy na pustyni. Masz oczy w tym samym kolorze co ja. Zupełnie nie przypominasz swojej adopcyjnej matki, ojca ani braciszka. Co za ulga, że jesteś zdrowa i szczęśliwa, chociaż rozpaczliwie drobna jak na swój wiek. Przez wszystkie te lata dręczył mnie niepokój, czy twoi fałszywi rodzie dobrze się tobą opiekują, czy darzą cię miłością.

Zoe i Ollie to wieloletnia para z kilkuletnim stażem małżeńskim, która przez długi czas starała się o dziecko. W końcu stali się adopcyjnymi rodzicami wcześniaka - bardzo drobnej i obarczonej alkoholowym zespołem płodowym Evie. Po kilku latach ich rodzina powiększyła się o kolejne dziecko - tym razem ich biologiczne. Gdy chłopiec kończy dwa lata, ich dotychczasowe życie ulega zmianie. Evie zaczyna znajdować dziwne listy i drobne prezenty, a ich autor podpisuje się jako prawdziwy tata. Nadawca twierdzi, że dziewczynka została mu skradziona.

#58 Fizyka smutku - Georgi Gospodinow

Fizyka smutku - najpierw klasyczna fizyka - była przedmiotem mej uwagi przez kilka lat. Smutek, tak jak gazy i opary, nie ma własnej objętości i formy, a przejmuje formę i objętość naczynia lub przestrzeni, którą zajmuje. Czy skłania się ku gazom szlachetnym? Raczej nie, jakkolwiek nazwa ta byłaby pociągająca. Gazy szlachetne są jednorodne i czyste, monoatomowe, poza tym są bezbarwne i bezwonne. Nie, smutek nie jest helem, kryptonem, argonem, ksenonem, radonem... On ma zapach i barwę. Niczym gaz kameleon, który zmienia wszystkie kolory i zapachy świata, podobnie jak różne kolory i zapachy łatwo mogą go aktywować.

Historia zaczyna się w 1925 roku na jarmarku. Nastoletni chłopiec, mając piątaka od ojca, bije się z myślami na co go wydać. Decyduje się całą kwotę przeznaczyć na wejście do namiotu, w którym można zobaczyć istotę nazywaną Minotaurem. To tylko wstęp do opowieści, która krąży własnym labiryntem, nieustannie zmieniając nie tylko historyczne czasy, ale i perspektywy swojej opowieści. Fizyka smutku w całości jest poświęcona pewnej wielopokoleniowej rodzinie, którą obserwujemy w czasie wojen światowych i w okresie powojennym, a nad ich losami wznosi się echo mitycznego Minotaura.

#57 Pierwszy bandzior - Miranda July

Było coś w sposobie, w jaki stała, kiedy to mówiła: szeroko rozstawione stopy, jej duże dłonie w powietrzu, zawieszone w oczekiwaniu. Wyglądała zupełnie jak bandzior, taki, który przyjeżdża do sennego miasteczka, robi  tam wszelkiej maści zamieszanie, a potem znika. Nie była pierwszym bandziorem w historii, którego widziałam, ale pierwszym, który miał długie blond włosy i różowe spodnie z weluru.

Cheryl to postać nieszablonowa - ma nieco ponad czterdzieści lat i mieszka sama. Nie założyła rodziny i z nikim się nie związała. Całą swoją energię przeznacza firmie, w której pracuje. To nie jest typ dobrze znanej czytelnikowi singielki - nie jest przebojowa, nie do końca wie, czego chce i czuje się przytłoczona hermetycznym światem, który sama sobie stworzyła. Obserwujemy jej codzienność i dziwne nawyki, które pozwalają jej na prowadzenie czystego i wygodnego życia, uczestniczymy w fantazjach, które towarzyszą jej codziennym sprawom. Cheryl bardzo chce, aby postrzegano ją jak najlepiej, jednak nieustannie potyka się o własne działania, co tworzy jej tragikomiczny obraz. Do tego wszystkiego wie, że jej wiek to ograniczenie, którego nie jest w stanie pokonać.

Jej życie ulega zmianie, gdy zgadza się na wprowadzenie do własnego domu córki swojego szefostwa - młodej, atrakcyjnej, lecz niezwykle leniwej Clee. Cheryl buduje sobie wyobrażenie najbliższego miesiąca, w którym dziewczyna ma u niej mieszkać, jednak nie jest świadoma, że od samego początku wszelkie jej plany, zakończą się nim rozpocznie ich realizację, a jej współlokatorka, tak odmienna od niej samej, wpłynie na jej życie nieodwracalnie. Nie tylko rozpoczyna walkę o dom i zasady niebrudzenia, ale rozpoczyna grę, która przynosi jej wachlarz redefinicji dotychczasowego bycia.

#56 Powiększenie - Andrew Mayne • PRZEDPREMIEROWO •

 • Premiera 3 kwietnia 2019 roku •

Przed rokiem byłem wykładowca bioinformatyki. Zajmowałem się budowaniem modeli otaczającego nas świata, przydatnych do prognozowania zjawisk. Moja praca była interesująca i miała dalekosiężne konsekwencje, rozwiązywałem zagadki wymierania neandertalczyków i badałem rozprzestrzenianie się chorób zakaźnych. Potem jednak spotkałem na swej drodze seryjnego zabójcę Joego Vika i wszystko się zmieniło.

Przypadek Theo Craya pokazuje, że po konfrontacji z seryjnym mordercą, życie nie może toczyć się tym samym torem. Dotychczasowa kariera uniwersytecka staje się niemożliwa, dlatego wykłady zostają zastąpione pracą na rzecz amerykańskiego wywiadu tropiącego terrorystów. Dotychczasowy, raczej anonimowy bioinformatyk, staje się osobą bardzo medialną, a wrzawa, która wokół niego się dzieje, nie daje mu spokojnie żyć. Każdego dnia jest zasypywany setkami próśb o pomoc w sprawie zaginięć, którymi nie jest w stanie się zajmować - nie tylko ze względów zawodowych, ale przede wszystkim ze względów psychicznych.

Pewnego dnia, przed domem spotyka człowieka, który stara się namówić go do podjęcia działań w sprawie zaginionego syna. Cray wysłuchuje historii, jednak nie wykazuje większego zainteresowania i stara się pozbyć niechcianego gościa. Splot wydarzeń sprawia, że jednak postanawia przyjrzeć się sprawie zaginięcia syna Williama Bostroma - w sprawie, w której nie zrobiono prawie nic. To właśnie bierność organów ścigania, skłania go ku rozpoczęciu własnego śledztwa, mimo że od zaginięcia mija prawie dziesięć lat.

#55 O zmierzchu - Therese Bohman

- Teraz możesz sobie sprawić kota - powiedziała jej koleżanka, kiedy Karolina już się wprowadziła, ale nie chciała mieć żadnego kota, choć tak naprawdę je lubiła. Nie chciała być singielką z kotem, to zbyt stereotypowe i przygnębiające.

Karolina to kobieta zbliżająca się do czterdziestki. Jest wykształcona, ambitna i piękna. W środowisku historyków sztuki cieszy się bardzo dużym uznaniem, a jej publikacje są szeroko komentowane. Można o niej powiedzieć, że jest przykładem współczesnej kobiety wyzwolonej - nie wyszła za mąż i nie urodziła dzieci, ale ma coś w zamian - profesorskie stanowisko na uniwersytecie w Sztokholmie, możliwość prowadzenia szeroko zakrojonych badań nad tym, co uwielbia, czyli nad sztuką i może realizować każdą potrzebę, którą odczuje. Jednak tak naprawdę jej życie nie toczy się wymarzonym torem. Właśnie zakończyła wieloletni związek i przeprowadziła się do małego mieszkania w taniej dzielnicy Sztokholmu. Nie potrafi skupić się na pracy - mimo tego, że cały czas jest czymś zajęta, to jednak podskórnie ma wrażenie, że trwoni swój czas na nieistotne rzeczy. I ciągle zostaje gdzieś w tyle.